حضرت سليمان ( ع ) قرآن كريم در چندين سوره نام حضرت سليمان ( ع ) را آورده و تنها به فرازهايى از زندگى آن حضرت اشاره نموده است . « 1 » حضرت سليمان ( ع ) در نوجوانى به نبوت رسيد . گروهى از مردم كه نمىتوانستند نبوت نوجوانى را بپذيرند ، به داوود اعتراض كردند كه افراد با تجربه‌تر و بزرگ‌تر در ميان ما وجود دارند . داوود براى نشان دادن علم و فضيلت فرزندش ، داورى در دعوايى را به او واگذار كرد . امام صادق ( ع ) در اين باره مىفرمايد : دو تن كه درباره گوسفند و زمين زراعتى خود اختلاف داشتند ، نزد داوود آمدند . داوود آنان را به سليمان ارجاع داد . سليمان به صاحب زمين گفت : گوسفند چه زمانى وارد زمين تو شد و زراعتش را از بين برد ؟ وى گفت : شب هنگام . سليمان رو به صاحب گوسفند كرد و گفت : يك سال منافع گوسفند تو مثل بره‌ها و پشم و ساير منافعش از آن اوست . پس از اين داورى حكيمانه ، داوود به سليمان فرمود : چرا گوسفند را به صاحب زمين ندادى [ و فقط منافعش را به او واگذار كردى ] ، چنان كه علماى بنى اسرائيل اين گونه حكم مىكنند ؟ گفت : گوسفند ، تنها زراعت زمين او را از بين برده و ريشهء زراعت را نابود نكرده [ و صاحب زمين را يك سال از منافع آن محروم كرده ] و زمين در سال آينده ، دوباره قابل استفاده است . « 2 » خداوند سبحان نيز حكم سليمان را تأييد كرد و وى را ستود . « 3 » نعمتهايى كه به سليمان عطا شد ، از او پيامبرى دلسوز و حاكمى قدرتمند ساخت كه در راه ترويج دين خدا و هدايت مردم تلاش مىكرد . خداى سبحان او را بنده ، بسيار توبه كننده و از پيامبران راه يافته خوانده و به او حكمت و فرزانگى و آگاهى از منطق پرندگان ، نبوّت ، سلطنت ، علم قضاوت ، تسخير باد و جنّيان و فرشتگان عنايت فرموده است . سليمان ، پس از آزمايشى از سوى خدا ، به سوى پروردگار انابه كرد و گفت :

--> ( 1 ) . ر . ك . بقره ( 2 ) ، آيه 102 ؛ انبياء ( 21 ) ، آيات 78 - 82 ؛ نمل ( 27 ) ، آيات 15 - 44 ؛ سبا ( 34 ) ، آيات 12 - 14 و ص ( 38 ) ، آيات 30 - 40 . ( 2 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 278 . ( 3 ) . انبياء ( 21 ) ، آيهء 79 .